FB Twitter

Z PASJĄ OD PIERWSZEGO WEJRZENIA

| 0 komentarzy

Są różne jubileusze. Niektóre traktujemy bardzo poważnie, inne nieco mniej, a zdarzają się też takie, na które nie zwracamy nawet najmniejszej uwagi. Wiele osób niecierpliwie oczekuje ukończenia osiemnastu lat, za to nieco starsi mówią, że życie zaczyna się dopiero po czterdziestce. Są rocznice, których nie doczekamy, bo żyjemy tylko raz i za krótko. Powszechnie przyjęło się, że najhuczniej obchodzi się jubileusze „okrągłe”, często też świętujemy 25-lecia – w końcu to szmat czasu! Do dzisiaj wspominam zeszłoroczne obchody dwusetnych urodzin Uniwersytetu Warszawskiego: balony, tort, pokaz fajerwerków, iluminacje, tłumy studentów, absolwentów i pracowników Uczelni robiących selfie z okolicznościowymi banerami – przecież takiej okazji nie będzie już nigdy…

Pamiętam, że zanim zaczęłam studia w Warszawie, cieszyłam się z tego, że jeden z moich przyszłych instytutów jest tuż przy stacji metra, bo znacznie ułatwiało mi to szybki dojazd, zwłaszcza gdy studiowałam dwa kierunki. Pamiętam też jak w dniu składania dokumentów na wymarzone bezpieczeństwo wewnętrzne, obeszłam budynek instytutu, bo przecież „niemożliwe, żeby to był ten”, jak spodobał mi się kwitnący wtedy za gmachem ogród, w którym w przyszłości miałam przesiedzieć niejedną godzinę. To właśnie tu, w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, ponad dwa lata temu zaczęłam jedną z najbardziej inspirujących podróży naukowych w życiu. W tym roku moje „warszawskie miejsce na ziemi” obchodzi 50 lat swojego istnienia – to jedna z tych „okrągłych” rocznic, ta „jedyna w swoim rodzaju”. Nadszedł najlepszy czas, by spojrzeć na Instytut oczami historii, nauki, a także jego studentki.

Siedzibą najstarszego i największego ośrodka politologicznego w Polsce jest budynek przy ul. Nowy Świat 67. Instytut powstał w 1967 roku w ramach Wydziału Filozofii. Pierwszy zespół nauczycieli akademickich utworzono z kadry istniejącego wcześniej Studium Nauk Politycznych, które funkcjonowało jako samodzielna jednostka pozawydziałowa. Rok później Wydział Filozofii został zlikwidowany, a Instytut wszedł w skład Wydziału Nauk Społecznych i w jego strukturze funkcjonował do 1975 roku, kiedy to utworzono Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych. Przed 1989 rokiem jednostka pełniła funkcję jednego z nielicznych ośrodków badań życia politycznego w tzw. bloku wschodnim. Całkiem niedawno, w 2016 roku, Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych się podzielił i stworzył dwie odrębne struktury. Od tego momentu Instytut Nauk Politycznych stał się największym z instytutów funkcjonujących w ramach Wydziału Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego.

Obecnie w Instytucie kształci się ponad 1200 studentów. Jednostka prowadzi studia zarówno pierwszego, jak i drugiego stopnia. Poza tym proponuje szeroki wybór studiów podyplomowych oraz studia w języku angielskim i rosyjskim. Podstawą oferty dydaktycznej Instytutu Nauk Politycznych są trzy niezależne od siebie kierunki z licznymi specjalizacjami: politologia (od początku istnienia Instytutu), bezpieczeństwo wewnętrzne (od 2008 roku) oraz studia euroazjatyckie (tylko II stopnia, od 2012 roku). Najlepsi absolwenci, którzy nadal pragną się rozwijać, mogą podjąć Studia Doktoranckie Nauk Społecznych na Wydziale Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych.

W skład Instytutu wchodzi aktualnie osiem zakładów oraz jedna katedra. Kadrę naukowo-dydaktyczną tworzą specjaliści w zakresie nauk o polityce i nauk o bezpieczeństwie. Są to przede wszystkim badacze, analitycy, ale również czołowi komentatorzy wydarzeń z Polski i ze świata, których znamy z telewizji, prasy i radia. Dzisiaj w jednostce pracuje 70 etatowych pracowników naukowych, z czego 11 posiada tytuł profesora, a 27 stopień doktora habilitowanego (spośród nich 10 jest zatrudnionych na stanowisku profesora Uniwersytetu Warszawskiego). Opracowują oni ekspertyzy dla instytucji państwowych i organizacji społecznych, a także wchodzą w skład organów konsultacyjno-doradczych. Tylko w ciągu ostatnich dziesięciu lat pracownicy jednostki wydali prawie dwa tysiące publikacji. Część z nich można oglądać w gablocie na drugim piętrze budynku przy ul. Nowy Świat 67. Za to w 1997 roku Instytut Nauk Politycznych powołał do życia czasopismo „Studia Politologiczne”, które obecnie jest bardzo cenione w środowisku naukowym.

Wśród osób związanych z jednostką znajduje się wielu znamienitych ekspertów, których śmiało można nazwać wręcz ikonami polskiej politologii, m.in. prof. Franciszek Ryszka (zm. 1998) – specjalista problematyki faszyzmu oraz członek Trybunału Stanu w latach 1991–1997; prof. Jan Baszkiewicz (zm. 2011) – znawca epoki oświecenia, historii Francji i powszechnej historii ustrojów, a także współtwórca reform politycznych Okrągłego Stołu; prof. Tadeusz Mołdawa – ekspert z zakresu systemów politycznych, który w latach 1991–1997 był członkiem Trybunału Stanu; prof. Stanisław Gebethner – wybitny konstytucjonalista, współtwórca Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 roku.

Instytut Nauk Politycznych zdobył wiele nagród za nauczanie zgodne z najwyższymi standardami dydaktycznymi, m.in. Certyfikat Jakości kształcenia przyznawany przez Uniwersytecką Komisję Akredytacyjną oraz wyróżnienie Polskiej Komisji Akredytacyjnej dla kierunku Politologia. W latach 2001–2006 zajmował pierwsze miejsce w rankingu publicznych uczelni politologicznych przeprowadzanym przez tygodnik „Polityka”. Według badań „Dziennika” (2008) i rankingu „Wprost” (2015) jest najbardziej cenioną przez pracodawców uczelnią politologiczną w kraju. Poza tym od wielu lat wygrywa w Rankingu Szkół Wyższych przeprowadzanym przez miesięcznik edukacyjny „Perspektywy” w kategoriach „Politologia” oraz „Politologia i Stosunki Międzynarodowe”, utrzymując wysoką przewagę nad pozostałymi ośrodkami nauk politycznych w Polsce.

Główne obchody 50-lecia Instytutu zaplanowano na 1 i 2 grudnia 2017 roku, choć o tej ważnej dla społeczności akademickiej rocznicy mówiło się już od dawna. Pierwszego dnia odbyła się uroczysta sesja jubileuszowa, podczas której wręczono Nagrody im. Jana Baszkiewicza oraz Medale Uniwersytetu Warszawskiego. Po krótkiej przerwie pracownicy i absolwenci jednostki wraz z zaproszonymi gośćmi mieli okazję wysłuchać koncertu kwartetu smyczkowego Polonica String Quartet, a także wystąpienia Wojciecha Pszoniaka odczytującego fragmenty „O demokracji w Ameryce” Alexisa de Tocqueville’a oraz „Państwa stanu wyjątkowego” Franciszka Ryszki.

Drugi dzień jubileuszu upłynął pod znakiem konferencji naukowej połączonej ze zjazdem absolwentów Instytutu Nauk Politycznych. Byli studenci jednostki mogli uczestniczyć w wycieczce po Kampusie Głównym Uniwersytetu Warszawskiego, która przywołała wspomnienia z okresu studiów. Wielu z nich po raz pierwszy przekroczyło próg nowego budynku Wydziału Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych – Collegium Politicum – oddanego do użytku w tym roku akademickim, gdzie mogli spotkać się z wykładowcami. Dzień wspomnień zakończył Bal Absolwentów w Club Mirage na Placu Defilad.

Dzięki obchodom 50-lecia zdałam sobie sprawę, jak bardzo cieszę się, że dzisiaj jestem częścią tej wyjątkowej społeczności i mogę wspólnie z innymi świętować. Obiektywnie rzecz biorąc, sam Instytut to jednak tylko zwykły budynek – cztery ściany, okna i drzwi – nic nadzwyczajnego. Liczą się przede wszystkim ludzie, którzy ten budynek wypełniają swoją obecnością i działaniami. To dzięki nim traktuję gmach przy Nowym Świecie 67 jak drugi (czy właściwie trzeci) dom. My wszyscy – studenci, absolwenci, a także byli i obecni pracownicy – tworzymy wyjątkową wspólnotę. Choć bywało różnie, to mimo wszystko czuję dumę, że przynajmniej jeszcze przez kilka miesięcy Instytut Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego pozostanie „moim miejscem”, w którym być może zdecyduję się zagościć na dłużej. I aż chciałoby się dzisiaj życzyć mu nieśmiertelności, bo w tym przypadku „Sto lat” to zdecydowanie za mało!

Dodaj komentarz

Wymagane pola oznaczone są *.